دلم برای خنده هات برای دل سوزوندنات

برای هرم نفست واسه نوازش نگات

دلم برای همه چیت شده یه آلبوم کوچیک

یه آلبوم دیدنی که می شه تواون خاطره دید

یه آلبوم ازتووچشات ازتوونقش خاطرات

ازتوکه امیدمنی ازتوکه میمیرم برات

اگه بری داغون می شم بدون توتموم می شم

پیشم بمون عزیزدل فقط با توآروم می شم

می خوام برای موندنت واسه همیشه خوندنت

ماهی شم وشناکنم تونازکای پیرهنت

آخه تو امیدمنی پرتوخورشید منی

توبهترین دلیل من برای زنده موندنی

وقتی که بارون می باره غنچه ی عشقومی کاره

انگارچشاتو می بینم که آرومم نمی ذاره

چی می شه آشنام بشی؟ خیل ترانه هام بشی؟

تواوج این ناامیدی تعبیررویاهام بشی؟

چی می شه توخندیدنت توی ترانه خوندنت

برای دلخوشی من بگی که راسته موندنت؟

هرچی بخوای همون می شم مجنون این زمون می شم

فقط نرو،باهام بمون برات ترانه خون می شم

من تورو تو رویای دور تودشت سبزپرغرور

اون جایی که قاصدکا فراوونن،کرور کرور

دیدم که بی رویا بودی بدون من تنهابودی

دلت نمی خواست بخونی آروم وبی صدا بودی

من اماآرزوت می شم توآوازت سکوت می شم

واسه کشیدن چشات قشنگترین خطوط می شم

 

عشق خواهد مرد

            درقلبم بعد از رفتن تو

                       اری این را تو همیشه به یاد داشته باش

      تو اخرینی در قلب من

و بعد از رفتن تو دفتر خاطرات ایامم را می بندم هرگز نمی گشایم   برای دلبری دیگر

          اری دیگر پیمان عشق و وفا را با کسی نخواهم بست

                                                                چرا که هیچ کس مثل تو نیست

 

 

 

می خواهم بنویسم ، سپیدی کاغذ را تاب ندارم. تاب پاکی را هم ندارم...

 

 سپیدی کاغذ یعنی نگفتن یعنی سکوت !

 

مروز ، چرکنویس ِ پاک ِ یکی از نامه های قدیمی را
پیدا کردم!
کاغذش هنوز،
از آواز ِ آن همه واژه بی دریغ
سنگین بود!
از باران ِ آن همه دریا!
از اشتیاق ِ آن همه اشک
چقدر ساده برایت ترانه می خواندم!
چقدر لبهای تو
در رعایت ِ تبسم بی ریا بودند!
چقدر جوانه رؤیا
در باغچه ی بیداریمان سبز می شد!
هنوز هم سرحال که باشم،
کسی را پیدا می کنم
و از آن روزهای بی برگشت برایش می گویم!
نمی دانی مرور دیدادهای پشتِ سر چه کیفی دارد!
به خاطر آوردن ِ خوابهای هر دم ِ رؤیا...
همیشه قدمهای تو را
تا حوالی همان شمشادهای سبز ِ سر ِ کوچه می شمردم،
بنعد بر می گشتم
و به یاد ترانه ی تازه این می افتادم!
حالا، بعضی از آن ترانه ها،
دیگر همسن و سال ِ سفر کردن ِ تواند!
می بینی؟ عزیز!
برگِ تانخورده ِ آن چرکنویس قدیمی,
دوباره از شکستن ِ شیشه ی پر اشک ِ بغش ِ من تر شد!
می بینی!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

شبی از شب ها تو به من گفتی که شب باش من که شب بودم و شب هستم و شب خواهم بود به امیدی که تو فا نوس شب من باشی

 

 

برای تو مینویسم که بودنت بهار و نبودنت خزانی سرد است

تویی که تصویر حضور سینه بی رنگ کاغذم را

نقش سرخ عشق میزنند

در کویر قلبم از تو برای تو مینویسم

ای همیشه ماندگار

 

 

 

خوش به حال آسمون که هروقت دلش بگیره بی بهونه می باره

به کسی توجه نمی کنه.........از کسی خجالت نمی کشه.........

می باره اینقدر می باره تا آبی بشه..کاش.......

کاش می شد مثل آسمون بود....

کاش می شد وقتی دلت گرفت اونقدر بباری تا بالاخره آفتابی بشی

بعدش هم انگار نه انگار که بارشی بوده.....

بده دستاتو به من تا باورم شه پیشمی

میدونم خوب میدونی تو تار و پود و ریشمی

تو که از دنیا گذشتی واسه یک خنده ی من

چرا من نگذرم از یه استخون به اسم تن

تو خیالمم نبود دوباره عاشقی کنم

ممنونم اجازه دادی با تو زندگی کنم

نمیدونم چی بگم که باورت شه جونمی

توی این کابوس درد رویای مهربونمی

میدونی با تو پرم از شعر و ستاره

میدونی بی تو لحظه حرمتی نداره

میدونی در تو این خدا بوده که تونسته گل عشقو بکاره

وقتی حتی پیشمی دلم برات تنگ میشه باز

عشق تو تو لحظه هام حادثه ساز و قصه ساز

به جون خودت که بی تو از نفسم سیر میشم

نمیدونم چی میشه بد جوری گوشه گیر میشم

ممنونم که بچه بازی هامو طاقت میکنی

هر چه قد بد میشم اما تو نجابت میکنی

هر جای دنیا که باشم با منی و در منی

نگران حال روزم بیشتر از خود منی

میدونی با تو پرم از شعر و ستاره

میدونی بی تو لحظه حرمتی نداره

میدونی در تو این خدا بوده که تونسته گل عشقو بکاره

 

 

 

حرف هامان ناتمام.....................

 

تا آغاز مي كنيم وقت رفتن است

 

و باز هم همان حسرت هميشگي

 

ثانيه ها رفته اند . حتي پيش از آن كه با خبر بشويم

 

اي دريغ

 

چقدر زود دير مي شود.

 

 

تو از کدوم قصه ای که خواستنت عادته
نبودنت فاجعه بودنت امنیته
تو از کدوم سرزمین تو از کدوم هوایی
که از قبیله ی من یه آسمون جدایی

اهل هر جا که باشی قاصد شکفتنی
توی بهت و دغدغه ناجی قلب منی
پاکی آبی یا ابر نه خدایا شبنمی
قد آغوش منی نه زیادی نه کمی

منو با خودت ببر ای تو تکیه گاه من
خوبه مثل تن تو با تو همسفر شدن
منو با خودت ببر من به رفتن قانعم
خواستنی هر چی که هست
تو بخوای من قانعم

ای بوی تو گرفته تن پوش کهنه ی من
چه خوبه با تو رفتن رفتن همیشه رفتن
چه خوبه مثل سایه همسفر تو بودن
هم قدم جاده ها تن به سفر سپردن

چی می شد شعر سفر بیت آخرین نداشت
عمر پوچ من و تو دم واپسین نداشت
آخر شعر سفر آخر عمر منه
لحظه ی مردن من لحظه ی رسیدنه

منو با خودت ببر ای تو تکیه گاه من
خوبه مثل تن تو با تو همسفر شدن
منو با خودت ببر من حریص رفتنم
عاشق فتح افق دشمن برگشتنم

منو با خودت ببر منو با خودت ببر

 

 

 

 

امروز هم گذشت یه روز دیگه از روزهای بی تو بودن
هنوز از این روزهای وحشتناک باقی مونده ...
تنهای تنها میون این همه آدم سخته.
دلم میگیره وقتی بهش فکر میکنم
وقتی نگاه می کنم وتا فرسنگها کسی را پشت و پناهم نمی بینم
خسته شدم از این همه لبخند زورکی از این همه بهونه الکی

 

 

 

چه غربت غریبی است

غربت عابری

که در کوچه‌های شهر خویش

غریبانه می‌خواند

 

 

خداییش خوشگله زلیخا حق داره

 

خیلی سخت است وقتی همه کنارت باشند و باز احساس تنهایی کنی.

 

وقتی عاشق باشی و هیچ کس از دل عاشقت باخبر نباشد .

 

 وقتی لبخند می زنی و توی دل گریانی .

 

 وقتی تو خبر داری و هیچ کس نمی داند .

 

وقتی به زبان دیگران حرف می زنی ولی کسی نمی فهمد .

 

وقتی فریاد می زنی و کسی صدایت را نمی شنود .

 

 وقتی تمام درها به رویت بسته است...

 

 آن گاه دستهایت را به سوی آسمان بلند می کنی و از اعماق قلب تنها و عاشق و گریانت

 

 بانگ برمی آوری که: « ای خدای بزرگ دوستت دارم!» و حس می کنی

 

 

 

 

 

 

خیلی سخت است وقتی همه کنارت باشند و باز احساس تنهایی کنی.

وقتی عاشق باشی و هیچ کس از دل عاشقت باخبر نباشد .

 وقتی لبخند می زنی و توی دل گریانی .

 وقتی تو خبر داری و هیچ کس نمی داند .

وقتی به زبان دیگران حرف می زنی ولی کسی نمی فهمد .

وقتی فریاد می زنی و کسی صدایت را نمی شنود .

 وقتی تمام درها به رویت بسته است...

 آن گاه دستهایت را به سوی آسمان بلند می کنی و از اعماق قلب تنها و عاشق و گریانت

 بانگ برمی آوری که: « ای خدای بزرگ دوستت دارم!» و حس می کنی

 

 

 

 

 

تو نفس عمیق بکش

من تا پنج میشمارم

اون وقت جدایی روحتو از کالبد جسمت حس کن

1

2

3

4

5

اما تو حس نمیکنی

چون نیستی

چون رفتی

و من تنهای تنها رفتم تو خلا

پرواز کردم تا اوج روح بی تو

وجودم تهی شد از همه دردها و رنج ها و زخم ها و بغض ها

و باز هم تو نبودی

سلام دوستان عزیز

 

ما به چند نفر از شما دوستان نیاز داریم تا در بروز کردن

 

 این وبلاگ کمک کنه هر کسی دوست داشت تو نظرات خصوصی بگه

 

موفق باشین

 

 

 

مي دونم فراموشم كرده ،نمي دونم فراموشش كنم يا نه؟
شعله ي عشقش را تو دلم خاموشش كنم يا نه؟
چقدر يواش و بي صدا به خوابم پا گذاشت، مي ترسيد از خواب بپرم
فكر كردم اگه مي دونست چقدر دوستش دارم
و چقدر خوشحالم مي كنه اينطور آروم نمي اومد
ولي اون پيشم نيومد و فقط از خوابم گذر كرد
دنبالش كردم و ديدم كه به خواب پسري رفت و او را در آغوش كشيد
ناخودآگاه چشمانم بسته شد ، خارج شدم
و چشم بسته در روياها گم شدم
كمكم كنيد ، يه نفر دستم را بگيرد
راه بيداري را پيدا نمي كنم يكي بيدارم كند
كابوس ولم نمي كند من خودم را گم كرده ام
لطفا به من بگوييد كه اون فقط يه كابوس بود و بس

 

 

 

 

 

 

نيازو تو خودم كشتم

كه هرگز تا نشه پشتم

زدم بر چهرهام سيلي

كه هرگز وا نشه مشتم

من آن خنجر به پهلويم

كه دردم را نمي گويم

به زير ضربه هاي غم

نيفتد خم به ابرويم

مرا اينگونه گر خواهي

دلت را آشيانم كن

من آن نشكستني هستم

بيا و امتحانم كن

بيا و امتحانم كن...

 

 

هیچکس اشکی برای ما نریخت...      هرکه با ما بود از ما می گریخت

 چند روزیست حالم دیدنیست   ...     حال من از این و آن پرسیدنیست

 گاه بر روی زمین زل میزنم   ...      گاه بر حافظ تفأل میزنم

 حافظ دیوانه،فالم را گرفت    ...      یک غزل آمد که حالم را گرفت

 ما زیاران چشم یاری داشتیم  ...     خود غلط بود،آنچه می پنداشتیم

 

 

 

 

سلام بهانه من برای زندگی ....
دلت تنگ است ..... می دانم !!
قلبت شکسته است ..... می دانم !!
دوری برایت سخت است ...... می دانم !
اما برای چند لحظه ای ارام بگیر ..... تا برایت بگویم...
بگویم از دنیایی که به هیچ کس وفا نمی کند....
و مردمی که به جز خودشان هیچ کس را نمی بینند..!
بگویم از انچه که در این مدت بر من گذشت.....
اما گریه نکن ....که حال و هوای تو مرا بارانی تر می کند...
گریه نکن که چشمهای من نیز به گریه خواهند افتاد...
بیا و درد دلت را به من بگو...
و مطمئن باش که قول می دهم ارامت کنم...!
با گریه خودت را ارام نکن....
گریه نکن که اشکهایت مرا نا ارامتر می کند..
گریه تو مرا به دلتنگی های دیرینه ام می کشاند....
گریه نکن چون منهم مانند تو اشفته می شوم..
می دانی که دوست ندارم ان چشمهای زیبایت رو خیس اشک ببینم ..
ای عزیزم ...
ای زندگی ام ....
ای عشقم .....
اینها تمام حرفهایی بود که در اوج دلتنگی با دل نا ارام خود ارام ارام گریستم...
برای دلی که هنوز در نبود تو ....
و ارام ... ارام می میرد...!
باور کن بغض راه گلویم را بسته است....
اما گریه نمی کنم...
می خواهم برایت فقط بنویسم...
اما تو بگو بهانه ام ...
می خواهم به یاد گذشته .... اما اینبار با دستانی سرد اشکهای گونه هایت را پاک کنم ( به یاد روزهای از دست رفته )
بهانه ام :
بیا و دستهایت را در دستهایی بی روجم بگذار....
و به یاد روزهای اول اشنایی مان دوباره ...ببار ...
این بار می خواهم جور دیگری اشکهایت را پاک کنم..!
سرت را بر روی شانه هایم بگذار ...و ارام در گوشم زمزمه کن ...
باور کن به درد دلهایت گوش خواهم کرد...
می دانی اگر هنوز هم دلی برایت مانده باشد
وقتی دست نوشته هایم را می خوانی ....
اشک از چشمان سرازیر می شود....
پس برای اخرین بار هم گریه کن....
چون این درد دلی بود که در اوج بی کسی .....
من نیز با چشمانی خیس برایت نوشتم.....

 

 

 

 

كاش بودي تادلم تنها نبود تا اسير غصه فردا نبود

 

 

كاش بودي تا براي قلب من زندگي اينگونه بي معنا نبود

 

 

كاش بودي تا لبان سرد من قصه گوي غصه غمها نبود

 

 

كاش بودي تا نگاه خسته ام بي خبر از موج واز دريا نبود

 

 

كاش بودي تا زمستان دلم اينچنين پرسوز وپرسرما نبود

 

 

كاش بودي تا فقط باور كني بعد تو اين زندگي زيبا نبود